گیلگمشی که فیسبوک قورتش داد!


ده سال پیش، وبلاگی ساختم به نام گیلگمش.

بهانه ام و یا بهتر بگویم، دلیلم هر چه بيشتر نوشتن بود. نوشتن دایمی. بی بهانه نوشتن.

می خواستم فقط بنویسم و بنویسم.

یادم نیست چند پست نوشتم. اما دو سال آن وبلاگ را داشتم و خوانندگان خوبى هم داشت.

اما با ظهور فیسبوک به ناگهان همه چیز تحت شعاع قرار گرفت. دیگر کسی وبلاگ نمی خواند. من اما همچنان می نوشتم. از هر فرصتی برای انتشار مطالبم بهره می جستم.

دو سال بعد تب فیسبوک کم کم فروکش کرد. تب وبلاگ نیز.

من اما همچنان می نوشتم. با قلم و کاغذ. روی لپ تاپ. روی آیپد. روی گوشی. فقط می نوشتم. در این بین نمایشنامه هم ترجمه می کردم. یکی از آنها چاپ شد كه در پستی مجزا به آن خواهم پرداخت.

اما، حالا دوباره برگشته ام به وبلاگ نویسی. چون به نظرم هنوز ذات آنلاین نوشتن را در خود دارد. ذات درست آنلاین نوشتن را.

چون اینجا فقط می توانی به نوشتن فکر کنی. بدون حواشیِ صفحات مجازی. بنویسی و به دنبال لایک و تأیید دیگران نباشی. فقط از نوشتن لذت ببری.

و اگر بگویم نوشتن در وبلاگ لذت بخش ترین نوع آنلاین نویسی است اغراق نکرده ام.


/ 1 نظر / 28 بازدید
baqsangestan

سلام و خسته نباشيد.وبلاگ خيلي خوبی دارید. نتیجه ده سال قبل شما رو من دیر فهمیدم و دیرتر به فکر وبلاگ نوشتن افتادم. اینکه وبلاگ شبیه یک مجله و رسانه شخصی ميمونه. واقعا هم به تعداد خواننده و مخاطب نیست. احساس معتبرتر و مستندتر بودن انتشار در وبلاگ، آدم رو مجبور میکنه هم بیشتر و هم بهتر بنويسه.